Samochodem po USA: dookoła Colorado cz.2 Canyonlands

Położony w stanie Utah, niedaleko niewielkiego miasteczka Moab, Canyonlands jest jak gigantyczna mapa geologiczna. Przez miliony lat rzeki Colorado River i Green River rozcinały płaskowyż, tworząc labirynt kanionów, klifów i skalnych wież.

To miejsce dzieli się na kilka obszarów, z których każdy ma swój własny charakter. Najbliżej dostępny jest Island in the Sky — płaskowyż zawieszony setki metrów nad dnem kanionów. To właśnie tutaj zaczyna się większość podróży.

Wyobraź sobie, że stoisz na krawędzi świata. Pod tobą — setki metrów pustki, a dalej nieskończone fale czerwonych skał, przecięte cienkimi liniami rzek. W takich miejscach jak Mesa Arch czy Grand View Point czas zwalnia.

To nie był nasz pierwszy raz w tym parku. Byliśmy tutaj kilka lat temu, ale jego piękno jest tak pociągające, że koniecznie postanowiliśmy wjechać tu raz jeszcze. Ostatnio zastał nas deszcz i dość gęste chmury, tym razem trafiliśmy idealną pogodę. Było ciepło i przez większość czasu bezchmurnie. Dopiero przed zachodem słońca pojawiły się niewielkie obłoki na niebie.

Canyonlands to raj dla tych, którzy lubią zejść z utartych szlaków. W przeciwieństwie do bardziej „turystycznych” parków, tutaj cisza jest czymś naturalnym. Wystarczy zjechać z głównej drogi, by znaleźć się w miejscu, gdzie jedynym dźwiękiem jest wiatr. I właśnie stojąc na Grand View Point Overlook postanowiliśmy, że następnego dnia pożyczymy Jeepa i objedziemy park dookoła po jego dnie (ale o tym w kolejnym odcinku).

Obszar The Needles oferuje bardziej wymagające szlaki piesze, prowadzące między kolorowymi iglicami skalnymi. Z kolei The Maze to już prawdziwa dzicz — jedno z najbardziej odizolowanych miejsc w USA, dostępne tylko dla doświadczonych podróżników.

Spacerując po Canyonlands, szybko uświadamiasz sobie, że pustynia nie jest pusta. W szczelinach skał rosną odporne na suszę rośliny, a gdzieś między kamieniami przemykają jaszczurki. Nad głową krążą ptaki drapieżne, wykorzystując ciepłe prądy powietrza.

To ekosystem, który nauczył się przetrwać w ekstremalnych warunkach. I choć na pierwszy rzut oka wydaje się surowy, kryje w sobie zaskakującą różnorodność życia.

Jeśli w Canyonlands jest moment, którego nie można przegapić, to zachód słońca. Gdy światło zaczyna mięknąć, skały zmieniają kolor — od intensywnej czerwieni, przez pomarańcz, aż po głębokie odcienie purpury.

Na punktach widokowych, takich jak Grand View Point, ludzie milkną. Nie dlatego, że nie mają nic do powiedzenia, ale dlatego, że wszystko zostało już powiedziane przez krajobraz.

Choć park wydaje się dziki, jest dobrze przygotowany dla odwiedzających:

• najlepszą bazą wypadową jest Moab
• latem temperatury potrafią przekraczać 40°C — woda to absolutna podstawa
• zimą bywa chłodno, ale za to park jest niemal pusty
• wiele dróg wymaga samochodu 4×4

Bo to nie jest miejsce „ładne” w klasycznym sensie. To miejsce potężne. Surowe. Prawdziwe.

Nie znajdziesz tu tłumów jak w innych parkach narodowych, nie ma tu też łatwych zachwytów. Ale jeśli dasz sobie czas — Canyonlands odwdzięczy się czymś znacznie cenniejszym: poczuciem przestrzeni, wolności i kontaktu z naturą w jej najbardziej pierwotnej formie.

I może właśnie dlatego, gdy raz spojrzysz w głąb tych kanionów, będziesz chciał tam wrócić. My wróciliśmy! I mam nadzieję, że nie ostatni raz.